Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ» την 12 –01- 2007
Ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος είναι βουλευτής ΠΑΣΟΚ υπεύθυνος για θέματα Περιβάλλοντος και Δημοσίων Έργων.
Ο ΤΡΟΠΟΣ που συμπεριφερόμαστε στα ζώα… αποδεικνύει πως ακόμα η σχέση μας με αυτά τα έμψυχα όντα βρίσκεται μακριά από τα πλαίσια, τόσο τα κοινωνικά όσο και τα νομικά, της Ενωμένης Ευρώπης.
Στο Σύνταγμα του 1975/1986/2001 κατοχυρώνεται η έννοια του φυσικού περιβάλλοντος στο οποίο περιλαμβάνεται και η άγρια πανίδα. Ωστόσο, γεννάται ένα ζήτημα, για το κατά πόσο, έστω και εμμέσως, θεμελιώνεται η προστασία των λεγόμενων οικιακών ζώων ή και αυτών που εκτρέφονται για τη διατροφή των ανθρώπων ή ακόμη και των μεγαλύτερων ζώων. Όλων αυτών, δηλαδή, που δεν περιλαμβάνονται στην άγρια πανίδα.

Το θέμα της προστασίας αυτής της κατηγορίας ζώων, αφορά όλους μας και όχι μόνο τους φιλόζωους συμπολίτες μας. Έχει σχέση με τον πολιτισμό μας, με την εικόνα της κοινωνίας μας και την καθημερινότητά μας. Το πρόβλημα το αντιμετωπίζουμε όλοι μπροστά μας.

Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στα ζώα εγκαταλείποντάς τα μόλις τα βαρεθούμε και αφού πριν τα έχουμε αγοράσει ως δώρο στα μικρά παιδιά μας εξασφαλίζοντάς τους έτσι τον τίτλο του αδέσποτου, η τραγική εικόνα της πολτοποίησης αυτών των μικρών οργανισμών στην άσφαλτο, οι συνθήκες διατροφής, μετακίνησης αλλά ακόμα και θανάτωσης των ζώων που εκτρέφονται για τη διατροφή μας, αποδεικνύουν πως ακόμα η σχέση μας με αυτά τα έμψυχα όντα βρίσκεται μακριά από τα πλαίσια, τόσο τα κοινωνικά όσο και τα νομικά, της Ενωμένης Ευρώπης.

Την αδιαφορία την συναντάμε ακόμα και στο επίπεδο των θεσμών, βιώνοντας την αδυναμία αρκετών δήμων να αντιμετωπίσουν τις τύχες των δεκάδων αδέσποτων. Το πρόβλημα δεν είναι αξεπέραστο. Το αντιμετωπίσαμε, μάλιστα, επαρκώς όταν αναγκαστήκαμε να το κάνουμε, κατά τη διάρκεια διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων. Μετά την περάτωσή τους, όμως, πάλι το χάος.

Σε άλλες χώρες το πρόβλημα έχει διαπιστωθεί και αντιμετωπισθεί. Οι Γερμανοί, για παράδειγμα, συμπεριέλαβαν στο σύνταγμά τους και συγκεκριμένα στο άρθρο 20Α του Γερμανικού Θεμελιώδους Νόμου, την υποχρέωση της πολιτείας να εγγυάται τους στοιχειώδους όρους διαβίωσης και των ζώων τόσο με νομοθετήματα όσο και με δικαστικές αποφάσεις. Αλλά και στη Σλοβενία, στο άρθρο 72 του Συντάγματός τους κατοχυρώνεται και καθορίζεται με νόμο η προστασία των ζώων από τη βαρβαρότητα.

Οι λόγοι, βέβαια, για τους οποίους η πολιτεία οδηγήθηκε στη συνταγματική αυτή δέσμευση, ποικίλλουν ανά κράτος, ανά κοινωνία. Στη Γερμανία, που από το 2002 έχει συμπεριλάβει το ανωτέρω δικαίωμα, η διάταξη προέκυψε από την ανάγκη να προστατευθούν τα ζώα από τις θυσίες που γίνονταν κατά τη διενέργεια τελετών υποτιθέμενων θρησκευτικών δογμάτων. Το σίγουρο είναι πως οι σύγχρονες, πλέον, αξιακές αντιλήψεις την ελληνικής κοινωνίας αλλά και το πολιτισμικό της επίπεδο, επιβάλλουν την προστασία των ζώων και τη θεμελίωση αυτής στο Σύνταγμα.

Ίσως κάποιοι, να ισχυρισθούν πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί στο πλαίσιο της ανθρώπινης συνείδησης ή έστω με απλό νόμο. Η σκληρή καθημερινότητα και η ευαισθησία που πολλοί από εμάς πλέον την προσεγγίζουν, έχουν οδηγήσει τα πράγματα στο να είναι απαραίτητη η εναρμόνισή μας, και σε θεσμικό επίπεδο, με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Κάτι, τέτοιο άλλωστε, εκτός από το ότι θα βοηθήσει στη λύση του προβλήματος, θα βελτιώσει την αξιοπιστία μας και την εικόνα της χώρας μας στη διεθνή κοινότητα. Η Ελλάδα, βέβαια, έχει κάνει ικανοποιητικά - θεσμικά μόνο - βήματα στον τομέα αυτό, ενσωματώνοντας από το 1992 στο δίκαιό της με τον Ν.2017/1992, τη σχετική σύμβαση για την προστασία των ζώων συντροφιάς του Συμβουλίου της Ευρώπης του 1987.

Πρόσφατα, κατατέθηκε στην πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων και στο πλαίσιο της συζήτησης για την επικείμενη, από την επόμενη Βουλή, αναθεώρηση του Συντάγματος, πρόταση αναθεώρησης 58 βουλευτών σύμφωνα με την οποία διατυπώνεται η υποχρέωση του κράτους να μεριμνά για την προστασία των ζώων. Η πρόταση και η διατύπωσή της είναι λιτή διότι ο σκοπός είναι να προστατεύεται το δικαίωμα αυτό με συνταγματικό τρόπο, ώστε να μην αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του κοινού νομοθέτη να πράττει ή μη. Πολλές φορές, δε, δεν βοηθάμε το νομοθέτη αν εκτός από την κατευθυντήρια γραμμή, του καθορίζουμε πιο πληθωρικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο, ανάλογα με τις συνθήκες θα κινηθεί.

Ο αριθμός των 58 αυτών υπογραφών σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, κατατάσσει την πρόταση σε αυτές που θα συζητηθούν και θα τεθούν προς ψήφιση, για την επόμενη αναθεωρητική Βουλή, περίπου το Φεβρουάριο ενώπιον της Ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων και έχει τη δυνατότητα να συγκεντρώσει ένα μεγάλο αριθμό ψήφων κατά τη συζήτησή της. Ένα ζήτημα, λοιπόν, που απασχολεί όλους μας, άλλους πολύ και άλλους λιγότερο και ίσως για διαφορετικούς λόγους, μπορεί να αντιμετωπισθεί και για πρώτη φορά να συμπεριληφθεί στη λίστα των θεμελιωδών δικαιωμάτων του Συντάγματός μας, επιβάλλοντας έτσι στον κοινό νομοθέτη να συγκεκριμενοποιήσει τους τομείς και τους τρόπους δράσης και προστασίας.